Lieve allemaal,
Met gemak kan ik wel een slechte B soap schrijven. Er was eens……
Deze week stond vooral in het teken van, zorgen, spanning, wakker liggen, uitslagen.
Maar deze week begon eerst met iets leuks, Sinterklaas wat was dat gezellig, mijn broertje was mijn hulppiet en had mij dus getrokken met de lootjes. Hij had Alma’s uitspraken paradijs gemaakt. Met een ambulance “haastige spoed is zelden goed”. Een brancard die in elkaar is gestort “na vallen altijd weer op staan”. En ga nog maar even door. Er zaten leuke knutsel spullen bij. En, een spannende dvd. Zelfs Storm had het naar zijn zin. Het was zijn eerste Sinterklaas. En hij was druk in de weer om iedereen de cadeaus te brengen. En, om het inpakpapier op te ruimen.
Daarna nog even mijn jongste nichtje eten gegeven, schone luier en lekker vertroeteld. Wat is dat een makkelijk meisje.
En haar grote zus, wilde zomaar een verkleedsetje aan, wat ze gekregen had van sinterklaas. Ik zag zo mezelf weer staan als 3 jarige.
Die avond kwam ik erachter dat ik voor de CT scan nog voorbereidend werk moest doen. Namelijk een of ander goedje drinken. Dus ik die maandag door de enorme hagelbuik naar de apotheek. Moest het uit de ziekenhuisapotheek komen. Gelukkig heb ik een geweldige apotheek, die dat ook even regelen. Dus uiteindelijk had ik het spul.
Dinsdag, moest ik vier uur van te voren beginnen met het drinken van het goedje. Nou lekker was het niet, maar mijn oma zou hebben gezegd:”Het hoeft ook niet lekker te zijn, als het maar werkt”.
Dus om de tien minuten een beker leeg drinken tot alles op was. Daarna mocht ik niets meer. Geen eten drinken of roken. Nou doe ik dat laatste al niet.
De ambulance kwam op tijd. En was mooi op tijd in het ziekenhuis. De ambulance verpleegkundige riep nog wel:”we hadden storm wel mee kunnen nemen, had ik mooi even kunnen wandelen”. Geweldig, maar helaas mag hij niet mee in de ambulance.
Op tijd gemeld bij de CT scan, en uiteindelijk was ik aan de beurt. Dus word over geschoven, en ze beginnen te zoeken naar een ader voor de infuusnaald. Het record bij hun staat op 13 keer. Maar, door de kou viel er absoluut niet te prikken. Dus na vier pogingen werd het allemaal gestaakt. En besloten dat het ook zonder het contrast kon. Ik moest ook aangeven dat ik allergisch was voor jodium stond in de brief, dus dat gedaan. En toen schrokken ze een beetje. Want, wat bleek nou het contrast wat ik moest drinken zat dus jodium in. Dus dat was even flink balen. En afwachten wat mijn lijf ging doen.
Ik nog gevraagd of ze dit zeker wisten. Ja, het kon echt. Oké toe dan maar. Maar moest er nu eerst met mijn hoofd door. Pff , ik wist niet dat ik het zo beangstigend vond. Ik kreeg niet eens de tijd om in te ademen. En vast te houden, haha ik het nog nooit zo moeilijk gehad in een CT Scan.
Gelukkig na een kwartier was het klaar, kon weer over op de brancard. En moest naar de prikpoli toe.
Nu zou er dan bij GTST dus komen, de volgende aflevering.
Maar ik schrijf toch maar even verder. Aangekomen meld mijn vriendin mij netjes aan. Vroeg de vrouw achter de balie, wat is uw geboortedatum? Ik moet niet prikken mijn vriendin is haar antwoord. Of ik even door de wachtkamer mijn geboortedatum wil schreeuwen. Dus maar gedaan. Oké, klopt was het antwoord. Komt mijn vriendin terug zegt ze:”ze willen je prikken hier in de wachtkamer’. “Pardon?’: is mijn antwoord.
Dus ik was aan de beurt, kwam ze naar mij toe. Ik gezegd sorry, hier pas ik voor. Dat doe ik echt niet.
Ja, maar waar wilt u dan wel prikken. Nou gewoon waar ik altijd geprikt word, in die gang. Kunt u daar naar binnen dan? Ja, natuurlijk niet als u mij overdwars er door heen wilt doen.
Dus, zo gezegd zo gedaan.
Ik was klaar, maar er moest een terugrit geboekt worden. Maar dit mag ik niet zelf doen. Dus, mijn vriendin weer naar de balie. Moest ze eerst een nummer trekken. Er was niemand in de wachtkamer. Ding, dong ze was aan de beurt. ‘wilt u een ambulance rit terug boeken”: vroeg mijn vriendin netjes.
“Nee, dit is niet mijn werken, mensen die met een taxi komen moeten dit ook zelf doen.”
“Ja, maar dit is anders,”
“Niets mee te maken, valt niet onder mijn taak dus doe het ook niet. ( ze had het nummer voor zich liggen, had ze gekregen van degene die mij had geprikt.)
“oke, nou dan wens ik u een fijne dag en zoek ik het zelf wel uit dikke doei!”: Hoorde ik mijn vriendin zeggen. Dus, ze nam mij mee en nu? Nou naar de begin balie gaan. Dus naar de receptie balie. En die mevrouw was zo aardig om ons te helpen. En binnen een half uur kon ik terug.
Ik kreeg wel een folder mee voor klachten. Dus zo gezegd zo gedaan.
En, ik ben mijn klacht gaan indienen.
Woensdag, de dag van de uitslag. De arts zou bellen tussen half vijf en vijf. Maar geen telefoon. En omdat het vaker voor is gekomen dat ze niet belde, gaf ik om 20:00 mijn hoop op dat ze zou bellen.
Maar toch belde ze. Ze had overleg gehad met de maatschap. Want het was toch wel een moeilijke casus. Goh?, wanneer ben ik een keer makkelijk.
Wij denken maar weten het niet zeker dat je Endometriose hebt. Dit is alleen vast te stellen via een kijkoperatie. Maar dit durf ik niet bij u aan. Want ben bang dat ik u van de regen in de drup help.
Ja, maar nu is het nog niet duidelijk? Zei ik tegen haar. Nee, maar we moeten dit eerst bespreken gewoon op de poli, en dan kunnen we het een en ander duidelijk maken.
En wat u natuurlijk zelf wil. Tja, wat wil ik zelf, hoe voel ik mij erbij? Eerst dacht ik geen idee. Maar nu weet ik het wel. Endometriose is dat de baarmoederslijm terug loopt en een soort laagje legt over eierstokken, en eileiders en wat er nog meer zit.
Er is wel wat aan te doen, maar het is een chronische aandoening, en zou altijd terug komen. Ik dacht dat ik nu wel genoeg chronische aandoeningen had verzamelt. Het is geen kwartet.
Dus, tja wat zegt mijn gevoel om zekerheid te krijgen wel die kijkoperatie. En dan verder de plannen bespreken. Wel bleven mijn Merkers hoog in het bloed, binnen Juli en nu vond ik dat het toch wel enorm omhoog geschoten was. En, daarom twijfelen ze ook nog een beetje.
Lastig is het dus wel. Maar hier komen we ook wel weer uit. Het blij en heugelijke nieuws is, dat het niet gegroeid is. Dat, er geen acute dingen zijn. Dus dat is op zich wel goed nieuws. Maar of ik hier op zit te wachten. Dat vraag ik mij af. Het komt trouwens voor bij 1 op de 10 vrouwen. Een schatting is dat er over de gehele wereld 80 miljoen mensen zijn met deze aandoening. Goh, dan ben ik toch niet alleen.
Vanavond, een feestje van een goede vriendin. En heb er heel veel zin in. Even wat anders, en wat ik vol kan houden. En niet ellendig eindigt.
Overigens, verdient het Beatrix theater een dikke pluim. Want ze willen de kaartjes vergoeden, zodat iedereen toch naar Miss Saigon kan. Helaas moet ik het laten gaan. Omdat het geen haalbare kaart meer voor mij is. Ik vind het heel moeilijk te verkroppen. Maar het is helaas niet anders.
Ik ben in ieder geval blij, dat de anderen het toch kunnen zien. En ik mij niet meer zo schuldig hoef te voelen. Want dat deed ik wel, ook al kon ik er niets aan doen.
Lieve groetjes Sterremaan en Storm.
527 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (9) / Geplaatst op: 9-12-2011 13:12:57 |