Lieve allemaal,
Tja, wat zullen wij eens van deze week gaan vertellen. Ik kan natuurlijk vertellen. De zon scheen, Het was warm. Alles ging super goed. Maar ergens dan lieg ik. Of liever gezegd lieg ik helemaal. Is maar goed dat mijn Pinokio neus nu niet door het scherm past.
Ik had eigenlijk niet zo’n super week. Waar het aan ligt. Niet te verklaren.
Zaterdag begint bij mij altijd de week. Omdat, ik vrijdags eigenlijk altijd mijn blogs schrijf.
Ik wil mensen altijd graag op de hoogte houden die mij naast staan. Wil het ook altijd eerlijk houden.
Maar ik wil er nooit een doem week van maken.
Maar zaterdag ging het helaas al goed mis. Mijn lichaam had er totaal geen zin in. Voor de mensen die zaterdag iemand voorbij hebben zien komen. En gedacht hebben. “huh’, nou dat klopt. In yoga standje, struisvogel heb ik Storm in de vroege ochtend nog uitgelaten.
Maar daarna ging het flink mis.
Uiteindelijk na 5 uur toch zelf de beslissing gemaakt om de huisartsenpost te laten bellen.
Ik kon niet meer. Gelukkig was het mijn oude huisarts die mij in mijn ouderlijk huis altijd heeft behandeld. Zegt de beste dokter:”kom ik eindelijk een keer op bezoek, ga je er zo bij liggen”.
Dus flinke grappen zitten maken. Dat maakt wat er gebeurd, allemaal even niet zo erg.
Gelukkig woon ik nu gewoon onwijs goed. En verdienen ze een enorme pluim.
Dus de Zaterdag heb ik verder niet meer beleefd. De zondag was flink bijtanken.
Omdat, Storm namelijk maandag wel zijn training heeft.
Dus maandag de training ingegaan. Storm heeft nu geleerd de tussendeur te openen. Helemaal super.
Echt ben zo trots op mijn hond. Nog drie lessen hebben we geteld. En dan, is het zover. Het is nu super mooi om te zien hoe Storm het doet met de tussendeur. We gaan dit nog uitbreiden. Dat hij dit ook doet als ik in de slaapkamer ben. Zodat, mensen niet meer in de hal blijven staan.
Dinsdag is altijd mijn bad dag. Kennen jullie dat gevoel nog van vroeger. In de teil, of in het zwembadje achter in de tuin. Je mocht dan twee emmers warm water. En de rest koud want dat moest de zon op warmen. Dit gevoel had, ik heel erg. Was even weer terug in mijn jeugdelement, en dat moment probeer ik die dag maar even vast te houden.
Misschien brengt het bij jullie ook wel herinneringen terug.
Ik zie het nog zo voor mij. Met mijn zusjes in het opblaasbare badje in de achtertuin. Hij had wel drie opblaas randen. In de kleuren geel, roze, en blauw. En de bodem was ook blauw. Alle speeltjes werden erin gegooid. En de emmers waters gingen erin.
Je liep dan in je badpakje. De zon scheen op je. En eigenlijk ja, was dat koude water wel even heerlijk. Maar toch ook leverde het weer klappertanden op.
Dus, dan smeekte je mogen er twee emmers warm water in. En je kon uren spelen. De goede oude tijd. Zijn dingen die je nooit meer vergeet. En nu ik de foto albums door spit kom ik dezelfde foto’s tegen.
Woensdag was weer een flinke bijkom dag. Ik heb wel enorm getraind met Storm. In de winkel. En op het veld. We hadden onze eigen trainingsdag. Op onze eigen niveau.
Donderdag, dacht ik de dag van de waarheid. Maar helaas nog niet veel wijzer. Wat ik jammer vind aan artsen is, dat ze de combinaties van verschillende dingen niet zien, of willen zien. En dat ze altijd de foto’s of in dit geval de CT scan in een andere kamer bekeken. Ik had het graag willen zien.
Maar helaas, de computer startte het niet op. Ik was helaas ook te laat. Kon ik niets aan doen. Ging even wat mis.
En, vervolgens worden er assistentjes op je afgevuurd, en Cootjes, ja ik weet het die mensen moeten het ook leren. Maar, ik wil graag van het probleem af.
Vervolgens, kwam de arts nou drie van de vier dingen waren het in ieder geval niet. Dat is gunstig.
Maar wat is het dan wel. Ja wat wel of niet bij je leeftijd past. Maar ik moest wel een bloedonderzoek doen. Naar mijn HB waarde. En naar ja de waardes in je bloed naar eventuele tumor weefsel. Dat wilde ze graag uitsluiten. Die kans acht ze ook heel klein. Ik zelf ga er ook vanuit, dat de HB waarde te laag is. En die andere waardes niets zeggen.
Dus nog even een week geduld. Maar helaas alle energie op. En het ging onweren. En dan weten wij het helaas wel weer.
Helaas de derde keer deze week, dat het mis ging. Ik baalde als een stekker. Dus als ik schrijf de zon schijnt, het is mooi weer. Dan lieg ik. Ja, zeker over het weer.
Vandaag een rustige dag. En hopelijk de rest van het weekend en week ook. Want ik ben moe. Heel erg moe.
Graag zou ik elke dag willen schrijven hoe goed het met mij gaat.
Hoe goed het mij vergaat.
Graag zou ik willen schrijven, dat altijd de zon schijnt.
Hoe mooi het leven zich aan mijn leven lijnt.
Graag zou ik willen vertellen hoe mooi elke dag is.
En dat we niet op staan voor kat zijn viool, of kattepis.
Ik zou zo verschrikkelijk graag elke dag positief willen omschrijven.
Mijn leven omarmen en alle teksten in positivisme wrijven.
Maar, ik ben ook simpel maar een mens.
Met zeker een wens.
Niet een maar meerdere,
Net als iedereen.
Gelukkig ben ik ook al iedereen, toch ook weer uniek.
Want iedereen heeft weer iets unieks.
Zo maakt het niet uit wat je schrijft.
Als je de waarheid maar een beetje omlijft.
Ik ben geen zielige vogel in de hoek van een nis,
Ik vermijd het ook, blijf liever dan in het midden staan.
Om zo toch ondanks alles negatief, of positief verder te gaan.
Ookal doe ik zo mijn best.
Soms, is mijn leven voor mij ook een ware les.
Eerlijk om gaan met mezelf, maar toch positief blijven.
Ja, zo kan ik toch in reine blijven. En mijn blogs blijven schrijven.
©Alma
Lieve groetjes Sterremaan en Storm
586 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (10) / Geplaatst op: 30-7-2011 10:23:01 |