Lieve allemaal,
Het eerst weer tijd voor mijn wekelijkse log. Een week waarin het vooral warm was. Maar ja, dit hoef ik jullie ook niet te vertellen. ik neem aan, dat jullie dit allemaal wel gevoeld hebben.
Ik zou wel beginnen bij zaterdag. Die dag leek wel, de rest van de week in te halen. Het leek, of ze alle nare dingen. Nog even na wilden laten voelen op zaterdag. Ikzelf vind dat het moeilijk, om voor mezelf te kiezen, dat is in mijn sterkste punt. En als ik dan voor een bord vol met eten zit. En ze vragen mij of ik wil komen helpen. Dan gaat het om medebewoners. Dan zeg ik geen nee, maar rij ik van mijn plaats weg. En gaan helpen. En later denk ik pas, waarom nu, ik ben toch ook een bewoonster. En als dan een hele week alles misgaat. Maar zeg ik dan ja? En ja, dan komt het baalgevoel, over je zelf heel erg naar boven.
Gelukkig kwam die middag, een vriendin. Dus ben ik het dorp maar in gegaan. En doordat ik zo van mezelf baalde. Ik heb mijn frustratie maar eens goed geuit. Wie naar mezelf. Nee, op een andere manier.
Ik kwam namelijk, in de plaatselijke supermarkt. Dit doek wel vaker, als er iemand bij is. Ik kan er bij een kassa afrekenen. Vanwege, maar grote lig rolstoel. Daar zit zoals gewoonlijk, dezelfde jongen achter als anders. Ik erger mij al een paar weken aan deze jongen. Ik heb zelf, ook in de supermarkt gewerkt. Ik weet dat het werk is. Maar daarbij heb ik nooit, en dan ook echt nooit mijn klanten onbeschoft behandeld. In mijn ogen, was het gedrag van deze jongen onbeschoft.
Als ik aan zijn kassa kom. Dan kijkt hij mij niet aan, vraagt soms het geld aan degenen die bij mij is. En laatst durfde hij zelfs de opmerking te maken: Goh, goedzo meisje je hebt het afgepast”. Net of ik een kleuter ben. Deze keer had hij weer wat anders. Hij begon te praten met mensen die achter mij stonden. En hij scheen die mensen te kennen. Dus hij schoof zo mijn boodschappen door. Zei nog praten met de mensen achter mij dat het zoveel geld koste. Ik gaf hem dit. En ik kreeg de bon. En hij begon zo verder door te gaan met de mensen die achter mij stonden. Ik moest snel mijn boodschappen grijpen. Anders zouden deze verdwijnen tussen de boodschappen van de mensen die achter mij stonden.
Echt niet handig dus. En omdat ik al enorm gefrustreerd was. Ben ik bij een andere kassa gaan vragen of de manager aanwezig was. Deze wet binnen enkele minuten geroepen. En kwam naar mij toe. Ik heb hem het hele verhaal uitgelegd. Hij schrok een beetje, ook omdat het vaker was gebeurd.
Hij ging zeker deze kassa medewerker op zijn gedrag aanspreken. En ik zou de volgende keer zeker merken. Dat hier verandering in was gekomen. Zoniet, moest ik maar weer aanvragen. Nou, dit is dat tenminste iets.
Het was zo mooi weer, dat ze naar de ijssalon zijn gegaan. Daar bestelden wij onze vaste ijscoupe. Alleen de mocht jongen. Niet meer bij chocolade ijs veranderen voor iets anders. Dit mocht niet van zijn baas. Ik dacht klant is toch koning’. Maar schijnbaar,geld deze regel hier niet.
Vervolgens hebben wij onze ijscoupes. Maar dat mijn vriendin, er een rood plastic stukje inzitten. Dus roep ik de jongen terug. En op een lacherige manier zei ik: Ik vind het niet helemaal eerlijk. Ik mag niets extra’s in mijn ijs. Maar bij haar mag je er wel plastic in stoppen?”
De jongen wist niet zo goed wat hij moest zeggen. Dus loopt naar binnen met dat stukje plastic. En vervolgens. Bij het afrekenen zei hij:”Nou dames u mag de volgende keer kiezen wat u wilt.” Nou dit wilde wij dus graag horen. Zo wat een dagje jezelf frustreren kan helpen.
Zondag ik was kapot van de vorige dag dus lieten ze mij langer liggen. Kwamen ze erachter dat mijn medicatie weer eens op was. Pardon. Hebben jullie dan echt niet van de vorige drie keer geleerd? Schijnbaar niet. Maar ‘s avonds bleek dat ze met haar neus had gekeken in plaats met haar ogen. Snappen ze hier niet dat die neusgaten ergens anders voor dienen. Maar ja dan ben ik weer zo kwaad. Dat ik er verdrietig van word. En als ik dan niet totaal afhankelijk van ze zou zijn. Ik dus gewoon weg zou willen. Weg van alles en iedereen. Maar gelukkig kwam die middag mijn familie mij afleiding houden. En dat was wel erg fijn. Ik kan zo genieten van mijn kleine nichtje. Ik heb het denk ik gewoon even slecht getroffen met deze twee weken. Misschien word het weer anders. Maar moe wordt ik er soms wel van. Dus ik kan niet wachten tot er een plekje vrijkomt in Apeldoorn. Dan kan ik mijn eigen regie weer in mijn eigen handjes houden.
Verder door het hele warme weer heb ik niet veel bijzonders kunnen doen. Wel heb ik al wat dingen voor mijn vakantie besteld. Ik kan daar dan zo van genieten. Van de voorpret. Gewoon weer even een week weg. Een week elke dag kunnen douchen. Een week zelf uitmaken wat ik wil. Ik kijk hier echt naar uit. Mijn outfit heb ik bij elkaar. Dus dat kan niet meer kapot. We kregen van de week al een hele leuke uitnodiging. Dat we op moesten passen voor de paparazzi. En lag een rode loper voor ons klaar. Dus ja nog 5 weekjes. Het aftellen is begonnen.
En dan na een moeilijke week. Probeer ik daar maar naar te kijken. Te kijken naar de mooie dingen van het leven. Alleen waar ik vroeger zo van hield is nu mijn grootste vijand. Onweer. De flitsen vond ik vroeger als kind zijnde zo gaaf. En dan de klappen. Het weer liet zich even zien. Liet zich zien hoe hij zich voelde. Maar nu doordat dit een enorme trigger is. Verstop ik mij het liefst in een klein hoekje. En heb hier dus ook enorm last van gehad gisteren. Maar wie niet he.
Nou een beetje een dubbele week. Met veel downs maar ook ups. Dus ik lig bij de brieven bus te wachten op al mijn pakketjes. Vind dat soms heerlijk. Even post. Even afleiding. En dan hopen dat je het juiste besteld hebt.
Lieve groetjes Sterremaan
699 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (1) / Geplaatst op: 21-8-2009 9:55:24 |