Lieve allemaal,
Vorige week vrijdag voor nadat ik mijn weblog had geschreven. Er dus de afspraak van de vogelvleugels. Het vleugelritueel. Ik had mij er geen voorstelling bij kunnen maken wat het was. Maar indrukwekkend dat was het zeker.,
Ze kwam binnen. Een ontzettende leuke vlotte vrouw.
Ze had een grote tas bij zich. Met heel erg veel vleugels. Van een heleboel vogels. Ik ben echt geen vogel kenner. Een kenner zou echt wel de vleugels eruit hebben gepikt denk ik.
Maar goed als ik dus een goed gevoel had bij een vleugel. Dan moest ik het haar zeggen. Ze had haar tas nog niet leeg. Of ik had mijn vleugel gevonden. Het bleek de vleugel te zijn van een Fazant. Een Fazant is een loopvogel. Dat staat voor met de beide benen op de grond staan. Maar in gevaar heeft de Fazant nogal de neiging om weg te willen vliegen. Wat hij niet kan. Eigenlijk klopt dit wel met mij.
Ik heb zelf altijd als er iets mis gaat. Dat ik dus weg wil. Alleen maar weg.
Mijn tweede vogel was de aalscholver. De vogels staat erom bekend dat hij heel erg diep kan duiken. Wel 31 meter diep onder water. Maar, komt altijd weer boven. Het klopt ook wel. Ik kan door hele diepe dalen duiken. Maar kom altijd weer boven op de berg.
De derde vogel pakte ik de Vlaamse Gaai. Ik pakte de linker vleugel. En ja deze staat voor gevoel. Links staat altijd voor gevoel. Ze vroeg wat ik van de vleugel vond. Ja het is een hele mooie vleugel. Nou zegt ze:”het is een vogel die zich niet gauw laat zien”.
Ik liet mijn gevoel niet gauw zien. Dat klopt ook. Ik doe mij soms vaak vrolijker voor dan ik mij in werkelijkheid voel. Ook laat ik mijn pijn niet zien. Alleen aan de mensen die ik echt vertrouw. Na de sessie was ik helemaal op. Goh dat vogelvleugels zo ontzettend veel energie kunnen vragen. Maar het heeft mij ook best wel wat inzichten gegeven. En dat ik nog flink aan mezelf moet gaan werken.
Maar tja dit wist ik eigenlijk diep van binnen wel.
Als je mij nu vraagt of ik het mij anders had voorgesteld. Nee dat niet. Alleen wel dat het misschien minder impact zou hebben.
Verder zweeft dit gebeuren gezellig deze week mee.
Maandag ben ik uit eten geweest. Met mensen van de camping waar wij al jaren stonden. Mijn ouders staan hier nog. En ze hadden daar een barbecue gehad. Samen met de rest van mijn familie. Ik kon hier helaas niet bij zijn. Vind dat soort dingen altijd wel heel erg. Omdat ik dat soort gebeuren toch heel erg belangrijk vind.
Maar nu namen ze mij dan mee uit eten. Heb heerlijk gegeten hier tegen over. En dat smaakte echt heel erg goed.
Dinsdag kwam er een hobbymaatje op bezoek. Ze had een ontzettend lief cadeau bij zich. Echt super. Namelijk een Airco. De mijn was namelijk ontploft. En niet meer repareer baar.
En nu is het weer lekker fris op mijn kamer. En kan ik ook beter tegen dit weer. Het was echt super gezellig. Ze had haar lieve hond bij zich. Gewoon een heerlijke middag.
Woensdag dat is de dag dat mijn ouders de was komen halen. Die dan wassen en ’s avonds weer terug brengen. Mijn vader had een cadeau bij zich. Ja lijkt wel of ik de hele week jarig was of zo haha. Maar goed een bordje met de tekst. ‘Hier bellen, Als er niemand komt, doe het dan zelf maar.
Omdat het hier dus best nog wel vaak fout gaat met het bellensysteem. Vond mijn vader dit bordje wel bij mij passen. Maar het zet wel mensen aan het denken.
Verder heb ik deze dag niet zijn fijn ervaring gehad op de afdeling. Mijn medicijnen waren namelijk op. En ik had ze net op dat moment hard nodig. Echt wat verdrietig was ik. Gewoon omdat ik hierdoor langer in de kramp moest blijven liggen. En zij de verpleging mijn pijn niet voelt.
En dit is niet de eerste keer dat dit mijn gebeurde hoor. Is de derde keer al.
Donderdag. Mijn zusje zou ’s avonds komen. Omdat er Veluwsemarkt was. Wel heel erg gezellig. Een flinke bui op ons dak gehad. Maar ik vond het allemaal heerlijk.
Wat ik helemaal super vond was iets heel kleins. Namelijk even een cavia lekker knuffelen. Ik als cavia freak vond dat heerlijk.
Straks weer een flinke rit voor de boeg. Dus dacht kan ik nog net even de blog plaatsen. Moet weer naar Zwolle. Heb wel wat vragen voor de arts. Ze staan netjes op papier. Voor het geval ik haar kamer niet meer in kan. Net zoals de vorige keer.
Maar met mijn linker been gaat het niet zo heel erg goed. Door het vele spuiten. Is er een dystrofie reactie ontstaan. En een broek erop verdragen lukt al haast niet. En aangezien ik toch naar Zwolle moet. Dacht ik kan ik het meteen met haar bespreken.
Lieve groetjes Sterremaan
Overleven,
je kijk omhoog, omhoog naar die enorme berg.
Hoe langer je kijkt, hoe hoger de berg lijkt te worden.
Naast je zie je een groepje bergbeklimmers.
In vol ornaat, en na onderlinge afspraken beginnen ze aan die voor jou enorme berg.
Je ziet, ze steeds hoger komen.
Zij achtervolgen hun dromen.
Je denkt bij u=jezelf na, en vraagt je af.
Zou ik met ze mee kunnen klimmen.
Je gaat naar de man die op de grond staat.
En vraagt of je met ze mee mag klimmen.
Die man vindt het geen enkel probleem.
En helpt je, met het aantrekken van het tuigje.
En geeft je de zekeringen mee voor onderweg.
Langzaamaan, begin je aan de tocht
Je kijkt waar je moet pakken, dat richeltje, daar bij die bocht.
Voorzichtig kijk je naar beneden, en zie alles op de grond steeds kleiner worden.
En je voelt je zelf steeds groter worden.
Uiteindelijk bereik je de top van de berg.
Je bedenkt voor je zelf hoe je in hemelsnaam boven bent gekomen.
Door samen te werken, met de mensen om je heen.
Die jou de zekerheden geven
Die jij nodig hebt in dit leven.
Wist je de top te bereiken.
Elke dag weer zie je die berg.
Maar elke dag weet je ook weer die berg, is helemaal niet zo erg.
Soms, moet je hem iets langzamer beklimmen
Anders hou je het niet vol.
En maak je, je zelf alleen maar dol.
Toch probeer je, door te vechten voor de top
En zeg je niet voor je zelf zo gauw, ik stop.
©Alma
762 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (5) / Geplaatst op: 31-7-2009 10:02:52 |