Omdat ik de dingen vaak letterlijk neem zoals ze er staan heb ik daar af en toe wat moeite mee.
Dat heb ik b.v. met het modewoord koperdieven. Volgens mij ben je of een koper of een dief, maar kun je nooit allebei tegelijk zijn.
Vroeger dacht ik dat een makelaar van die handige jongens waren die alles konden maken. Dat was nog in de tijd dat ik ook dacht dat een plastische chirurg een dokter voor de blaas was, een veerboot alleen maar kippenveren vervoerde en dat je in een sta-caravan alleen maar kon staan.
Om nog maar te zwijgen wat ik me bij het woord babyboom allemaal voorstel.
Omdat het anders heel snel een bende wordt, hangen er op de toiletten van mijn werk tegenwoordig lijsten met gedragsregels.
Om het voor iedereen nog wat duidelijker te maken heb ik er met een stift playlist boven gezet.
Over letterlijk opnemen gesproken, laatst had ik ook weer zoiets.
Ik hoorde door de heg allemaal vreemde schurende geluiden; krrr, krrrr....
Onze hond krabt zich een ongeluk, zei handige Harrie, onze buurman, door de heg tegen me. In eerste instantie dacht ik trouwens dat ie het zelf was die daar zo heftig stond te krabben.
Misschien heeft ie wel vlooien, zou zomaar kunnen, zei ik tegen hem, waarom ga je er niet mee naar de veearts?
Hij dus met het beest naar de veearts en omdat ik toch niets te doen had ging ik met hem mee.
Terwijl de arts in de vacht van de hond aan het grasduinen was, zei hij subtiel;
Hij stikt de moord van de vlooien. Intussen begonnen de vlooien vrolijk over zijn vingers te huppelen.
Halleluja....het lijkt wel een vlooiencircus, daar moeten we snel iets aan doen voordat ze hem helemaal overhoop steken, zei hij.
Meteen begon hij wat in een kastje te rommelen en haalde er een injectiespuit uit.
Hier, dit goedje zorgt ervoor dat de vlooien zich niet meer kunnen voortplanten.
Omdat het voor thuisgebruik was gaf hij de spuit meteen aan Harrie.
Die stond met het ding een beetje hulpeloos in zijn hand en krabde eens aan zijn kale kop.
Ik zag dat hij niet goed wist wat de bedoeling was, dus ik interpreteerde de instructie van de beestendokter weer op mijn geheel eigen wijze en zeg tegen hem;
Wel een gedoe Harrie, om al die vlooien daar mee in te spuiten, dan moet je ze eerst ook nog allemaal vangen. Kost je toch gauw een paar snipperdagen.
Toen de hond de spuit zag begon hij meteen vervaarlijk te grommen en de veearts deinsde meteen een stukje terug.
Zeg....hij bijt toch niet hι? vroeg ie ongerust.
Toch niet hι Harrie? vroeg ik ook nog een keer, anders zul je er een keer mee naar de hondentraining moeten om hem te ontbijten.
Had ik trouwens al verteld dat mijn boek `dorpsperikelen` met isbn 9789491247040 nu officieel uit is??
o.k. dan hoef ik dat niet meer te doen.
www.gerrydebie.nl
713 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (4) / Geplaatst op: 2-10-2011 7:32:13 |