Een beroerdere dag hadden we niet uit kunnen kiezen voor een dagje Efteling.
Wat een afgrijselijk takkeweer.
Af en toe hield het trouwens wel even op met zachtjes regenen......dan viel het namelijk met bakken uit de lucht.
Het voordeel was dat er geen zak te doen was in het park, en dat merkte je ook aan het personeel.
Sommige waren wat speelser dan normaal en er waren er zelfs bij die zich ronduit baldadig gedroegen.
Bij de Python waren ze niet te flauw om je zes, i.p.v. twee loopings achter elkaar te laten rijden.
Vlakbij die Python heb je dat grote piratenschip.
Normaal gesproken kom ik er al misselijk uit als ie een beetje op en neer wiebelt, maar je had me nu eens uit dat ding moeten zien stappen.
Ze vonden het blijkbaar leuk om die schuit een paar keer over te kop te laten gaan. Ik kwam kots tekort.
Toen mijn misselijkheid wat gezakt was liepen we pardoes Pardoes tegen het lijf, en ook hij bleek zich ook een beetje te vervelen.
Hij stapte op mijn zwager af en tikte voor de grap pardoes de pet van zijn kop.
Omdat ik toevallig ook een pet op mijn hersens had, zou ik natuurlijk zijn volgend slachtoffer worden, maar voordat hij daar de kans voor kreeg draaide ik me pardoes naar hem toe, en met opgeheven wijsvinger zei ik op dreigende toon:
“Als je dat bij mij probeert sla ik je hier pardoes tegen je bakkes, meneer Pardoes”.
Och, een geintje.....moet toch kunnen, ik was goedgemutst.
Maar hij had het iets anders begrepen, schrok zich kapot, deinsde een meter terug, draaide zich ineens om en naaide er pardoes tussenuit......allemaal zonder iets te zeggen.
Vanaf dat moment werden we nauwlettend in de gaten gehouden door het personeel en de beveiligingsmensen van de Efteling.
Zelfs het meisje-met-de-eierstokjes van het sprookjesbos keek ons argwanend aan. Om maar te zwijgen van Langnek.
Maar ja….ik heb sowieso al het idee dat die gast erg nieuwsgierig is.
Toen we ’s avonds aanstalten maakten om naar huis te gaan zag ik Pardoes bij de uitgang lopen.
Omdat ik het toch wel een beetje sneu voor hem vond wilde ik me van de goede kant laten zien.
Een van de beveiligingmensen was nog steeds op zijn hoede, want toen hij zag dat ik vastberaden naar Pardoes liep, zag ik zijn hand al naar zijn holster bewegen.
Ik trok er me niets van aan en gaf Pardoes een hand, en verontschuldigde me voor de lompe grap van vanochtend.
Blijkbaar zat er weer iemand anders van het personeel in dat Pardoesenpak want deze had geen flauw benul waar ik het over had.
Het enige wat hij deed was zijn schouders ophalen en rare gebaartjes maken.
Eén ding weet ik nu wel zeker......het eftelingpersoneel dat in het Pardoesenpak zit, kan niet praten.
www.gerrydebie.nl
714 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (9) / Geplaatst op: 7-8-2011 6:39:08 |