Iedere fatsoenlijke platenzaak had ze vroeger.....van die luistercabines.
Eigenlijk had het ook wel iets van een kermisattractie, als je in zo’n hok zat. Maar wat een walhalla van muziek, want het geluid in zo’n hok kwam uit het plafond en uit de wanden.
Als je dan een ander nummer wilde horen, of de plaat omgedraaid wilde hebben, moest je iemand van het personeel roepen, want je mocht beslist niet aan de platen en de pickup komen. Dus je moest er even uit, met het risico dat iemand anders vlug met zijn dikke bats in je hok ging zitten.
Maar ik was toch twee uur onder de pannen met het luisteren van een stuk of vier lp’s, om naderhand naar huis te gaan met een singeltje van twee gulden vijfennegentig.
Een paar jaar later kon je aan een soort balie gaan hangen met je twee losse zware koptelefoons met handvat in je tengels en die moest je dan tegen je oren houden. Ondanks dat ze nog klef en warm waren van de vorige gebruiker, waren die dingen toch helemaal het einde, want dat was in de tijd van de eerste stereoplaten.
Automatisch draaiden mijn ogen van links naar rechts met het geluid mee, alsof ik door een dolle hond gebeten was.
Omdat ik mijn eigen stem niet hoorde en toch iets tegen mijn buurman wilde zeggen ging dat altijd veel te hard.
“GOEIE PLAAT ZEG!!!”. De mensen die vlakbij me stonden schrokken zich een ongeluk.
Als je dan klaar was met luisteren moest je de warme handvatten, waar onderaan een soort doucheslangen zaten, in twee gaten steken die ze in de balie gemaakt hadden.
Toen ik die dingen met die slangen voor de eerste keer zag was ik even bang dat er water uit zou komen, want zoiets hadden wij thuis ook in de douchecel hangen. En omdat ik pas geweest was vond ik dat niet echt nodig.
Ik ging namelijk iedere maand onder de douche.......vuil of niet vuil.
Als ik dan naderhand thuis kwam met mijn net aangeschafte singeltje viel het geluid altijd tegen, want op mijn kamer had ik een oude lampenradio met een groen oog, en een rottige pick up van Zweedse makelij.
Het was mijn eerste pick-up, en omdat het ding van gietijzeren gemaakt was, had ik me daar al een breuk aan gesjouwd. Het gammele kastje waar hij op stond had ik van te voren moeten stutten, anders was het spontaan in elkaar gedonderd.
Ik herinner me nog dat het geluid van de motor boven de muziek uit kwam, en achteraf snapte ik ook wel hoe dat kwam
Het merk van de pick-up was Nilfisk.
Toen de lampenradio er op een dag mee ophield heb ik nog geprobeerd hem zelf te repareren door wat lampen te vervangen.
“En.....doet je radio het weer?”, vroeg mijn moeder naderhand.
“Nou mam....geluid komt er niet meer uit, maar een licht dat ie geeft, niet normaal meer....
619 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (7) / Geplaatst op: 23-7-2011 23:51:12 |