Mijn buurman, die ik wel eens handige Harrie noem, ken ik eigenlijk al heel lang.
Toen men mij op de technische school wat slimmer probeerde te maken, besloot hij zijn middelbaar onderwijs af te breken om herenkapper te worden.
Het was in de roerige jaren zestig waarin iedereen, onder aanvoering van een kwartet uit Liverpool, zijn haren ineens langer wilden laten groeien.
Ik vond het dus niet zo’n briljante keuze van Harrie.
Maar ja, eigenwijs...... en hij ging dus vol goede moed naar de barbierschool.
Na een paar weken hadden ze er een open dag georganiseerd, dus had hij me uitgenodigd om er zijn knipkunsten eens te komen bewonderen, en als vrijwilliger kon je dan ook nog gratis je haar laten knippen.
Terwijl ik binnenstapte zag ik dat ie er al een gestrikt had. ‘Gelukkig, ik hoef niet zonodig het proefkonijn uit te hangen’, dacht ik nog bij mezelf.
Toen ik zijn vakmanschap eens van dichtbij ging bekijken zei Harrie tegen me,
“Zie je die vent daar, in die witte jas?”, terwijl hij met zijn hoofd knikte naar een knoepert van een man die met zijn handen op zijn rug en een venijnige blijk in zijn ogen tussen de leerling kappers doorliep.
Ja, die was me niet ontgaan, het leek wel een KGB agent.
“Nou, da’s de leermeester van de kappers en een echte bruut, want als je iets niet naar zijn zin doet is ie niet te beroerd om je een hengst te verkopen”.
Nu was dat in die tijd niets bijzonders, want ook op de technische school waar ik op zat kon je wel eens een trap tegen je achterste verwachten als je weer iets stoms had uitgevreten.
Terwijl Harrie dat tegen mij vertelde, knipte hij ineens in het oor van zijn vrijwilliger.
Harrie kon dus ook geen twee dingen tegelijk.
Het slachtoffer bloedde als een rund en binnen een seconde stond de KGB agent erbij.
“Gloeiende gloeiende, stom varken dat je daar bent”, en hij wilde Harrie tegen zijn kop kletsen, maar Harrie bukte ineens en de bruut sloeg de vrijwilliger per ongeluk tegen zijn hersens.
Wat een consternatie opeens. Er werden verontschuldigingen naar de man gemaakt, de verbanddoos werd erbij gehaald, en om het te sussen kreeg hij een sigaar en werd hem ook nog een kop koffie aangeboden.
‘Wat een verwennerij’ dacht ik nog bij mezelf.
Omdat het kapsel van de man nog niet af was werd hem gevraagd of Harrie zijn karwei mocht afmaken. Edelmoedig en tegelijk een beetje huiverig zei de halfgeknipte man dat het mocht.
Eigenlijk zat de man wel een beetje voor joker. Lang haar aan de ene kant, kort haar aan de andere kant, één oor in het verband, kop koffie in zijn hand en een dikke sigaar in zijn gezicht.
Harrie begon met het klamme zweet in zijn bilnaad zijn kunstwerk af te maken, maar was nog nerveuzer als van tevoren en wat te verwachten was gebeurde dan ook.
Deze keer trouwens wel wat grondiger, want nu knipte hij met zijn scherpe kappersschaar een stuk van zijn andere oorlel er compleet af.
Veel gevoel zit er blijkbaar niet in zo’n lel want hij had er amper iets van gemerkt. Omdat het wat op zijn schouder begon te druppelen voelde hij eens aan zijn incomplete oor terwijl Harrie intussen onsteld en met grote ogen naar het bloedbad stond te kijken. ‘Dit schiet niet op’ dacht ik bij mezelf en zo vlug als ik kon raapte ik het stuk lel van de grond, gaf het aan de man, en zei tegen hem,
“Hier meneer, tegen niemand zeggen en stop het maar vlug in je zak voordat de bruut het ziet, want deze keer slaat ie je helemaal in elkaar”.
Harrie heeft uiteindelijk toch maar een ander beroep gekozen........
www.gerrydebie.nl
824 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (8) / Geplaatst op: 26-6-2011 0:53:05 |