De grote chef van ons dorp is een hele gewichtige deftige man, en omdat hij graag overal van op de hoogte wil blijven kreeg hij deze keer een rondleiding in de gesloten afdeling psychiatrie van ons plaatselijk ziekenhuisje.
Nadat hij al het een en ander gezien had en wat interessante vragen rondgestrooid had, liep hij door een gang en passeerde een man die er ongeďnteresseerd wat stond te staan. In een spontane bui gaf de burgervader de man een joviale hand. De man schrok zich kapot en beantwoordde schuchter de hand.
“Hallo meneer, hoe maakt u het, ik ben de burgermeester”.
Nadat de man zich hervonden had zei hij,
“Zo zo....ben jij de burgermeester? Je moet het natuurlijk zelf weten maar je zou beter wat voorzichtiger kunnen worden met je uitspraken, want in het begin zei ik ook wel eens van dat soort dingen, maar dat leren ze je hier wel snel af”.
Een beetje van zijn voetstuk gevallen liep onze deftige burgermeester verder en ging daarna de binnenplaats bekijken waar de patiënten een luchtje konden scheppen.
Het gezelschap naderde een man die tegen een muur geleund stond en je kon aan het gezicht van de burgermeester zien dat ie er weinig zin in had om ook deze man een hand te geven. Maar de man stevende recht op de burgemeester af en schudde hem spontaan de hand die de burgemeester schuchter beantwoordde.
“U bent toch de burgermeester hé?”.
“Eeh ja....dat klopt”, zei de burgermeester een beetje voorzichtig, want dat had hij hier intussen wel geleerd.
“Dan hebt u behoorlijk wat te vertellen....toch?”.
“Nou ja....redelijk”, zei de burgermeester al wat minder schuchter.
“Het zit namelijk zo burgermeester, door een vergissing zit ik hier opgesloten terwijl er aan mij helemaal niets mankeert, maar ze willen me hier niet geloven”.
“En wat kan ik hierin voor u dan betekenen?”, vroeg de burgermeester gewichtig.
“Als u bij de directie van dit fantastische complex voor mij een goed woordje zou willen doen, zou ik u zeer erkentelijk zijn”. De burgermeester groeide weer naar zijn oude niveau, en zei,
“Beste man, omdat ik dit soort dingen zelf aardig kan inschatten, ga ik mijn uiterste best voor u doen, dat zeg ik u toe”, en nadat hij de man de hand had geschud liep de burgermeester met zijn bekende bravoure en met zijn borst vooruit richting uitgang.
Vlak voordat hij door de deur wilde stappen om de binnenplaats te verlaten kreeg hij knoerhard een steen tegen zijn hersens. Toen hij met een van pijn vertrokken gezicht omkeek zag hij de man van daarnet naar hem zwaaien terwijl hij naar hem riep,
“EN NIET VERGETEN HOOR!!!!”.
www.gerrydebie.nl
652 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (4) / Geplaatst op: 29-5-2011 7:28:27 |