Wat zo’n pril voorjaar toch allemaal bij mensen teweeg brengt.
Je moét naar buiten, of je wil of niet.
Ikzelf voel een niet te beteugelen drang om door de tuin te stuiven en meteen als een idioot met een joekel van een snoeischaar tekeer te gaan.
Dit voorjaarsweer maakt zoveel energie bij mij los dat ik zelfs met dat snoeien mezelf constant in bedwang moet houden, anders wordt alles gekortwiekt, van waspalen tot tuinhekje.
Door mijn rennen door de tuin, trapte ik ook nog per ongeluk op een naaktslak die het waagde om mijn pad te kruisen.
Hij liet trouwens wel een verpletterende indruk achter.
Toen ik in mijn enthousiasme met mijn snoeischaar net een bolconifeer-op-stam boven de grond wilde afknippen, en mijn vrouw vanuit haar keuken naar me wilde roepen dat ik me even moest beheersen, hoorde ik mijn buurman, handige Harrie, aan de andere kant van de heg tegen zijn vrouw roepen:
“Bets, het is lente, want ik voel het aan mijn instrumente...”.
“Ooh jee, arme buurvrouw”, zei ik nog tegen mijn vrouw.
Dat hij de lente in zijn instrumenten voelde was een dag later al duidelijk.
Mijn vrouw kwam de buurvrouw tegen bij de supermarkt en zei tegen haar,
“Maar Bets, wat zie jij er beroerd uit”.
“Och meid, hou toch op, ik heb echt heel slecht geslapen want die ellendige lente is weer begonnen”.
“Ik vind de lente juist helemaal niet ellendig”, zei mijn vrouw.
“Maar ik wel…. want ik heb vannacht geen been dichtgedaan”.....
www.gerrydebie.nl
mei 2011
808 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (13) / Geplaatst op: 15-5-2011 8:02:08 |