Het mooiste wat er is, de geboorte van een kind. Althans.... dat hoor ik mensen vaak zeggen.
Ik zie ze tegenwoordig wel eens op televisie en ik kan niet bepaald zeggen dat zoiets het mooiste is dat er bestaat.
Het is maar een bloederige toestand en als ze er dan ook nog een schaar bij halen om de uitgang te verruimen, kunnen ze mij helemaal weg dragen.
Als ik dan weer bij mijn zwakke mannelijke positieven ben, en mijn vrouw met een nat washandje mijn voorhoofd afgedept heeft, krijg ik meteen de volgende ellende weer op mijn bordje, want het mooiste bewaren de doerakken van de televisie altijd voor het laatst…. de na-geboorte.
Na twee keer onderuit te zijn gegaan vind ik het dan meestal wel welletjes.
Met de komst van de digitale televisie zie je het allemaal tot in de kleinste details, tot op krulhaarniveau zal ik maar zeggen.
Dus om nu te zeggen dat dat mooi is, echt niet.
Ja....behalve dan de geboorte van mijn eigen dochter. Dat vond ik natuurlijk wel het mooiste wat er was, een wondertje zelfs.
En dat zal het hem wel zijn. Want ook al doen ze nog zo ontzettend hun best, met die mensen op tv heb ik helemaal niets, dus waar ik dan naar zit te kijken word ik niet bepaald vrolijk van.
Ik weet het nu wel, als de volgende keer weer zo’n educatief programma aangekondigd wordt, zap ik snel naar de smurfen.
Je hebt ook nog aanstaande ouders die de geboorte van hun kind met een filmapparaat willen vastleggen. Ze lopen dan met kanonnen van telelenzen de vroedvrouw constant in de weg, want het moet wel allemaal scherp gefilmd worden natuurlijk.
“Voor eigen gebruik.... om het later nog eens terug te kunnen kijken”, zei een vriend van mij. Ja, amehoela, want toen ze het zelf ongeveer vijftig keer hadden gezien, vonden ze dat ook de vriendenkring het wel een keertje mocht aanschouwen.
Sommige stukjes werden zelfs beeldje-voor-beeldje vertoond op hun plasmascherm van twee meter breed. Tot overmaat van ramp voorzag de voormalig zwangere vrouw van mijn vriend de beelden dan ook nog van commentaar.
“Kijk, hier word ik ingeknipt, effe het geluid wat harder zetten, en daar... kijk dan.... hopsa... daar komt de na-geboorte..... neem nog een lekker toastje jongens, ze staan er voor, anders moet ik alles weggooien”.
Het feestje was trouwens vroeg afgelopen.
Bij sommige kinderen die wat jaren later uitgroeien tot de etters van onze maatschappij heb ik trouwens het idee dat ze per ongeluk het kind hebben weggegooid en de na-geboorte opgevoed, maar da’s weer een heel ander verhaal.
Een andere vriend van me had al een klein zoontje toen zijn vrouw aanstalten maakte om te gaan bevallen, en hij vond het wel goed voor de opvoeding om Henkie de bevalling bij te laten wonen.
Op zijn tenen en met grote ogen stond Henkie aan het voeteneind de hele voorstelling gade te slaan.
Achteraf was het misschien beter geweest als ze Henkie een beetje verteld hadden hoe de zaak in elkaar steekt.
Toen dan uiteindelijk zijn zusje geboren was en meteen begon te blêren omdat het door de vroedvrouw een keer tegen haar billen werd gekletst, zei Henkie,
“Eigen schuld, had je d’r maar niet in moeten kruipen”.
www.gerrydebie.nl
665 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (6) / Geplaatst op: 7-5-2011 23:54:33 |