Weken voor valentijn begon mijn vrouw al voorzichtig hints te geven. Met andere woorden:
‘Ik verwacht wel een leuk cadeau van je’.
Nu heb ik helemaal niets met dat valentijn gedoe, want volgens mij is het een, door Amerikaanse bloemisten, verzonnen feestje om zichzelf een beetje te verrijken, en toen over de grote plas naar hier komen waaien.
Dus ik zei tegen haar:
“Het is de bedoeling om een geheime liefde een bos bloemen te geven, van mij moet je daarom geen bloemen verwachten. Maar als je er prijs op stelt kun je van mijn een leuke bos prei krijgen. Dan laat ik hem nog feestelijk inpakken ook, en dan eten we hem vanavond samen op”.
“Ja hoor, grapjas, je doet maar”.
“Oh ja”, zei ik, “da’s waar ook, ik moet straks nog even een bosje bloemen kopen voor valentijn”.
“Toch wel voor mij?”, vroeg ze nieuwsgierig.
“Nee vrouw, uitsluitend voor mijn geheime liefde”, en ik ging naar mijn werk, een hopeloos jaloerse vrouw achterlatend.
Ze heeft me die dag ongeveer zeshonderd keer opgetelefoneerd met de meest vreemde smoesjes. Het was wel duidelijk....ze was er niet gerust op.
’s Avonds kwam ik thuis met een joekel van een bos bloemen, zo groot.....ik had net zo goed het hele bloemenstalletje mee naar huis kunnen nemen. Ik had er ook een valentijnskaart ter grootte van een krant aan gehangen.
Ze zei niets, maar probeerde wel een blik te werpen op de kaart.
“Hela...da’s wel geheim hé”, zei ik, “ik moet hem zo meteen bij mijn geheime liefde achterlaten”.
Ze was in alle staten, en toen ik aanstalte maakte om mijn bloemen af te gaan geven meende ik te zien dat ze de pook van de kachel wilde gaan pakken. Dus het werd hoog tijd om een eind aan de geheimzinnigheid te maken.
“Voor jou Gerry”, zei ik tegen mezelf, en stak de bloemen van de ene in de andere hand.
“Nou, wat een verassing, dank je wel”, zei ik weer tegen mezelf. Ze snapte er niets van en met open mond liet ze haar hand met de pook langzaam zakken.
Ik vouwde de kaart open en zei, blijverrast:
“Och...wat lief van je”.
Mijn vrouw kwam dichterbij en vroeg in een verwarde toestand:
“Wat....wat is dat?, mag ik ook eens lezen?”
“Eigenlijk is het wel geheim, maar o.k. dan”, en ze vouwde met trillende handjes de kaart open.
“Mafkees”, zei ze lachend, toen ze de kaart las.
Met mooie krulletters had ik er, ‘I LOVE ME’ in geschreven.
“Nee hoor”, zei ik, “ze zijn wel voor jou, kijk maar op het kleine kaartje dat tussen de bloemen zit”.
En daarop had ik geschreven:
‘Dit is de eerste en laatste bos bloemen die je van me krijgt.......met valentijn. De rest van het jaar gun ik jou alle bloemen van de wereld’.
De prei-schotel die ze die avond plotseling op tafel zette smaakte trouwens verrekte lekker.
www.gerrydebie.nl
februari 2011
787 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (6) / Geplaatst op: 20-2-2011 7:53:32 |