Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt door ongewone hamer- en zaaggeluiden, afgewisseld met gewelddadige krachttermen.
Normaal gesproken komen er nooit klusgeluiden van die kant van de heg, want mijn buurman heeft zulke linkerhanden........linkser kan bijna niet.
Toen ik over de heg keek zag ik, dat ie, waarschijnlijk in een vlaag van verstandsverbijstering, een tuinhekje in elkaar aan het fabrieken was.
Hij had zijn hekje ongeveer klaar en toen hij het ding overeind tilde om het mij vol trots te laten zien, viel het ook weer spontaan in losse onderdelen uit elkaar.
Een paar seconden stond hij ontsteld, met nog een klein stukje van het hek in zijn hand, naar de zielige berg plankjes te staren en toen gooide hij er nog maar weer eens een paar volwassen krachttermen tegenaan.
“Ik kom je wel even helpen”, zei ik snel, omdat ik bang was dat ie zichzelf met zijn hamer zou gaan toetakelen.
Weer tot rust gekomen stond hij naderhand te kijken hoe ik met een paar krachtige slagen de spijkers in het hout mepte.
“Laat mij eens”, zei hij opeens, “zo moeilijk kan dat toch niet zijn”, en nadat hij er een paar spijkers voorzichtig ingeslagen had, begon hij als een volleerde timmerman met een hoop bravour er op los te jassen.
Het kon niet uitblijven....op een gegeven moment sloeg hij met een ontzagwekkende klap op zijn kantoorpik-duim.
Als een idioot begon hij in de rondte te dansen, met zijn gezwollen duim tussen zijn mik.
De bravour van een paar seconden geleden, was ineens weer gezakt naar een wat normaler peil.
Toen ie wat later met een dot verband om zijn duim weer naar buiten kwam stak ik mijn duim in de lucht en vroeg,
“Alles ok buur?, zo te te zien is het weer ‘dik’ voor elkaar. Zo’n verbandje is trouwens ook wel gemakkelijk”, zei ik.
“Hoezo gemakkelijk?”.
“Nou....nu kun gerust op je duim meppen, daar voel je nu toch niets van”.
Hij keek niet echt gelukkig door mijn opmerkingen.
Ik had nog wel een suggestie voor hem,
“Als je die andere negen nagels ook blauw verft ziet niemand het verschil”.
Later die week wilde hij voor zijn vrouw nog een schilderijtje ophangen, en op die plek zit nu een onbedoeld doorgeefluik.
Ik heb verder nooit klusgeluiden meer gehoord aan de andere kant van de heg.
Het is precies zoals het bekende spreekwoord zegt....’wie niet handig is, moet wel onhandig zijn’.
www.gerrydebie.nl
november 2010
818 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (3) / Geplaatst op: 7-11-2010 0:45:22 |