Toen ik in mijn puberjaren een blauwe maandag verkering had met een ontzettend knappe meid
waar ik lang op aan het azen was geweest, bleek al snel dat het een ongelooflijke doos was
waar ik eigenlijk weer heel snel vanaf wilde.
Omdat ik zo’n goedzak ben en haar geen pijn wilde doen, bedacht ik een manier om er op een
subtiele manier een eind aan te breien.
Toen ze me weer eens belde wilde ze een afspraakje met me, waarop ik zei,
“Moet je zondag komen, dan is er toch niemand thuis. Je weet mijn adres”.
“Oei...spannend”, zei ze.
Naderhand vertelde ze dat ze helemaal opgedirkt en in haar mooiste jurk aan de deur had
gestaan, maar ja.....er was niemand thuis.
Ze had nog niets in de gaten, dus datzelfde heb ik nog een keer gedaan op donderdag, en daarna nog een keer vrijdag.
Zaterdag’s begon het een beetje tot haar door te dringen.
Dat van die doos had ik dus goed ingeschat.
Jaren later ben ik haar nog een keer in de stad tegen gekomen met vijf vervelende kinderen bij zich,
die ze om beurten een wats uitdeelde om ze in het gareel te houden.
Intussen deed ze haar best om de kinderwagen voort te duwen waar een tweeling in zat te blêren,
en dat viel niet mee, want ze was ook nog ernstig in verwachting.
Op haar rug droeg ze een soort zak waarin nog een verdwaald peutertje hing die heftig zijn best deed
om haar hele rug nat te zeveren.
Ze keek me aan, en zei,
“Dit hadden wij samen ook kunnen hebben”.
Waarom weet ik niet, maar ik was toch blij dat ik toentertijd weinig thuis was........
www.gerrydebie.nl
1076 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (11) / Geplaatst op: 30-8-2010 14:58:19 |