Pas geleden had ik met mijn zus, voor vijf euro een weddenschap afgesloten.
In een glimp had ik namelijk in haar tasje vijf inlegkruisjes zien zitten, dacht ik.
Volgens haar waren het er zes.
Het was weer zo’n weddenschap die nergens over ging.
De vorige keer hadden we voor een pakje pudding gewed, dat ik een bh uit kon doen zonder
mijn T-shirt uit te trekken, zoals ik mijn vrouw weleens zie doen.
Hier moet je blijkbaar een vrouw voor zijn, want toen had ik verloren en nu dus weer, want het waren zes inlegkruisjes.
Eerst wilde ik het in vijf termijnen betalen, maar ik had me bedacht.
Om te beginnen had ik vijf euro muntjes in tape gedraaid en er op gezet “koop er maar iets leuks van”.
De muntjes had ik in een klein doosje gedaan.
Dat doosje in weer een groter doosje gedaan en de lege ruimte, strak opgevuld met tempex chips.
Als ze dan de ene doos uit de andere haalde kwamen ook de chips mee naar buiten.
Die dozen had ik in de volgende, iets grotere doos gedaan, en dat had ik acht keer herhaald.
Totdat er uiteindelijk een joekel van doos stond, ter grootte van een wasmachine.
Op de doos had ik officiële stickers geplakt, ‘fragile, deze zijde boven, adressticker, spoedbestelling’.
Het was net echt.
Toen ik mijn auto uit het zicht geparkeerd had, zette ik de doos voor de deur, en ben hard weggerend.
Op dat moment voelde ik me net een kleutertje.
Haar man, alleen vlug als het voor niks is, deed de deur open en stond eerst verwonderd met de
handen in zijn zij, en zijn buik over zijn broek, naar de doos te kijken.
Omdat ik van opzij, vanuit een beschutte plaats het tafereel stond te bekijken, zag ik alleen
zijn buik buiten de deuropening steken.
Toen er een jongetje langs liep die naar hem riep, “meneer, mag ik mijn bal terug?”, hield ie zijn buik weer wat in.
Meteen daarna keek hij eens om zich heen en toen hij niemand zag, liep ie nog eens in opgewonden
toestand om de doos heen en riep naar binnen, “ik denk dat we een prijs gewonnen hebben”,
Zo trots als een hond met zeven plassers sjouwde hij het gevaarte mee naar binnen.
Gerustgesteld reed ik naar huis, waar meteen de telefoon ging.
Het was natuurlijk m’n zus. Ze vertelde, “ik had net de huiskamer een flinke beurt gegeven en alles
blonk als een spiegel, maar ja…m’n vent was niet te houden”.
Het was een enorme zooi, want de hele tent stond vol dozen en de tempex chips lagen door de
hele huiskamer bezaaid.
“Hij is nu met een lang gezicht de zaak weer aan het oppoetsen”, zei ze lachend.
Volgens haar had ze zoiets eigenlijk wel verwacht. En mij was het de vijf euro wel waard.
Ons moeder zal wel weer trots op me zijn…..
www.gerrydebie.nl
916 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (9) / Geplaatst op: 23-2-2010 17:17:51 |