Onze vorige hond was een Thaise Ridgeback.
Voor zo’n nagenoeg kaal geval was ie nog best prijzig.
Toen we hem nog maar net hadden, liet mijn vrouw hem een keer
aan de buurvrouw zien.
De buurvrouw is er zo een, die doorlopend jaloers is.
Wat een ander heeft, wil zij ook hebben.
“Wat is dat voor hond?”, vroeg ze.
“Dit is een Thaise Ridgeback”, zei mijn vrouw.
“Duur?”. “ja, ontzettend duur, eigenlijk niet voor gewone mensen
zoals wij weggelegd”, zei ik om haar te stangen.
Het werkte meteen, zij wilde nu uiteraard ook zo’n hond.
Maar ze kwam er al snel achter dat dit merk vrij zeldzaam is.
Het duurde dan ook niet lang of ze sleurde haar man mee naar het hondenasiel
en zocht een hond uit die er veel op leek.
Dat was haar alvast gelukt. Alleen had deze hond veel te veel haar.
“Ook daar gaan we wat aan doen”, zei ze vastberaden.
“Ik ga effe spul halen”, zei ze tegen haar echtgenoot.
“en laat het beest nog aan niemand zien hoor”.
De apotheker, waar ze meteen naar toe was gegaan, liet een
tube crême zien en zei tegen haar “als je dit middel op je benen smeert,
mag je één dag niet lopen, maar je bent wel van je haar af”.
Dat had ie dan toch echt verkeerd begrepen.
De buurvrouw zette het meteen recht, “ja maar, het is
niet voor mijn benen, maar voor mijn ritsbak”,….”ooh, voor je ritsbak,
dan mag je een week niet fietsen”…..
1007 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (9) / Geplaatst op: 24-10-2009 7:07:04 |