Het was een saaie doordeweekse donderdag en ik zat op mijn werk een beetje in mijn bureaulade te rommelen. Héla, een oud horloge. Zo op het eerste gezicht een mooi ding, maar hij liep niet meer. “Kom, we gaan de dag een beetje kleur geven”, dacht ik. Wat ik zocht was een medestander, een goedzak, iemand die iedereen graag mag. Gevonden! Hij ging met mijn kapotte horloge om zijn pols bij een groepje vrouwelijke collega’s staan, die het ook razend druk hadden. Ze stonden lekker te keuvelen over breipatronen, inlegkruisjes en meer van dat soort wereldschokkende onderwerpen. Op een gegeven moment zegt de goedzak “verrek, mijn horloge staat stil”, en hield het klokje tegen zijn oor. “Ja, hij staat echt stil, da’s niet zo mooi, want dit is een erfstuk, en al heel lang in de familie”. De dames waren heel echt medelevend en een van de lieverds bood al aan om hem mee te nemen naar een amateur horlogemaker die ze in haar familie had. “liever breng ik hem naar een professional, want het is een kostbaar stuk”, zei de goedzak. Op dat moment kwam “de professional” toevallig langs…ik dus. “laat me eens kijken” zei ik, “oh ja, dit type ken ik goed, heb ik al meer gerepareerd”. De dames keken me ongelovig aan. “mag ik?”, vroeg ik. De goedzak knikte en ik legde het horloge héél voorzichtig (om het niet te beschadigen natuurlijk) op een stalen kast. De hamer, die ik al de hele tijd achter mijn rug had, haalde ik ineens te voorschijn en met een enorme klap sloeg ik het erfstuk aan gruzelementen, het was helemaal naar de palestijnen. Met een schreeuw van ontsteltenis sprongen de dames achteruit. Ze waren helemaal ontdaan van zoveel bruutheid. Het effect was veel groter dan ik gedacht had, en de dag had inderdaad weer wat kleur gekregen……Met de meeste dames kan ik tegenwoordig wel weer door één deur, maar dat heeft toch even geduurd.
1009 x Gelezen / Reageer / bekijk reacties (9) / Geplaatst op: 13-10-2009 17:16:39 |